http://www.redesescarlata.org/be/index.php Nada nos é alleo, todo nos compete. Teimamos en intervir en temas políticos, sociais e culturais dos nosos Terra e Tempo gl 2008-07-24T04:21:51 nonono@nonono213.com hourly 1 2000-01-01T12:00+00:00 http://www.redesescarlata.org/be/index.php?p=678&c=1 2008-07-24T04:17:57 Elisa (mailto:) Xeral POESÍA SEN POEMAS ningún lugar nos é común, ningunha posibilidade nos é allea ROSA SOBRE ROSA lémbrasme que existo, que aínda respiro nos conductos plásticos dunha metropolis. unha lexión de coleópteros acuden á chamada do mutante. ... POESÍA SEN POEMAS
ningún lugar nos é común, ningunha posibilidade nos é allea
ROSA SOBRE ROSA

lémbrasme que existo, que aínda respiro nos conductos plásticos dunha metropolis.
unha lexión de coleópteros acuden á chamada do mutante.
EVA DO ROXO

quen entra. quen dá a benvida, quen marcha, quen fica

A Pantera Rosa non imita nada, non reproduce nada, pinta o mundo da súa cor, rosa sobre rosa, ese é seu ocorrer - mundo para ocorrer imperceptíbel, asignificante, trazar súa ruptura, súa propia liña de fuga, levar ata o final súa “evolución aparalela”

todos os momentos da miña vida están terriblemente condicionados pola lectura de DELEUZE-GUATTARI (a verdade revelada polas máquinas):


-------

-non sei, cando espertei tiña os petos cheos de caramelos (predilección polas linguas minorizadas)


predilección polo rosa sobre rosa, entón, ocorrer pantera rosa de Raída, Eva e Carles-Lluís? virtualidade que se actualiza nun desa - forarse, nun des.-dentrarse?

unha potencialidade do pensamento atenta aos charcos que produce a chuvia...

-non sei, cando espertei tiña os petos cheos de caramelos...

A escrita de Raida vive e medra atenta a diferencia e a singularidade dos corpos pese as marcas do capital. Chéganos dende unha política que desautoriza o estado de cousas, pois non cansa de repetir a dureza contextual do presente.

-non hai organismos vivos, nin revolución, nin proletariado
-non hai teorías globais, universos de sentido para autorizar o presente


Ao tempo asume ca mesma radicalidade a fin das identidades centradas, mais cunha predilección pola proliferación das mordeduras que asignifican e trazan a súa ruptura e xeneran a súa propia liña de fuga e levan ate o final a morte dos sistemas centrados e verticaizados onde se engancha o eu metafisico-falologocentrado...

(non chegar ao ponto de xa non dicir eu, senón a ese ponto no que xa non ten ningunha importancia dicilo ou non dicilo)


-non sei, cando espertei tiña os petos cheos de caramelos (predilección polas linguas minorizadas)

Escrita, aberta, conectábel en todas ás súas múltiples dimensións, alterábel, susceptíbel de recibir constantemente modificacións.
Escrita que pode ser rota, e alterada, que pode adaptarse a distintos montaxes, debuxarse nunha parede, escribirse en rede e escribirse na planta dos pes dos seres amados, concibirse como unha obra de arte, construírse como unha acción política e como unha meditación. Unha guerra de guerrillas. UN ASUNTO DE PERFORMANCE.

...falo de superficies aptas para o desprazamento.

O desexo articula aquí a partir de memorias cortas un libro futuro, unha vida por-vir, un mundo de redes autónomas e finitas nas que a conversa dáse entre non-veciños calqueras.


(ante todo, isto que vés non é un libro, é un paraugas por riba das nubes,

a-fóra(s)

POESÍA SEN POEMAS
ningún lugar nos é común, ningunha posibilidade nos é allea
Raida Rodríguez, Eva Méndez do Roxo, Carles-Lluís Pallarès




]]> http://www.redesescarlata.org/be/index.php?p=677&c=1 2008-07-22T04:47:11 Aitor (mailto:aitor@mail.pt) Xeral ]]> http://www.redesescarlata.org/be/index.php?p=676&c=1 2008-07-12T04:28:59 Elisa (mailto:) Xeral Historia da literatura, declinar o (im)-posible. ... E aínda que ben sabemos, como lle dicía Marat ao Marqués de Sade desde a súa derradeira bañeira “que nunca a forza das palabras conmoveu o rigor dos muros”, aínda así pronunciamos nós as palabras como se fose posible. Xa non queda Outro Lado, ...

... E aínda que ben sabemos, como lle dicía Marat ao Marqués de Sade desde a súa derradeira bañeira “que nunca a forza das palabras conmoveu o rigor dos muros”, aínda así pronunciamos nós as palabras como se fose posible.
Xa non queda Outro Lado, Erehwon foi derruído, e Peter Pan, é un respectable pai de familia como quixo Panero. Pero nós somos non podemos esquecelo, e por iso falamos, porque sabemos que, en última instancia, a historia da literatura, que é como dicir a historia da beleza, é tamén a historia da loita de clases.





Alberto Lema emigrado en Lanzarote, vendedor de café e activista cultural en distintas asociacións, é, tamén licenciado en Filoloxía Inglesa, autor do poemario Plan de fuga (2007) e da novela Unha puta percorre Europa (2008). Escritor atento a Historia, onde a(s) historia(s) narra(n) a modo de repetición un mesmo tema que acaece de modo intempestivo en moi diversas estancias, alí o que fala, fala sempre a partir do común. Eis o motivo que abre a dimensión do breve a complexidade da Historia. A historia da literatura (Tratarei de non ser claro) aclarásenos, volta sobre a tópica estoica da krisis, do xuízo, e, polo tanto, do discurso que atravesa a paixón, esa orixe excesiva que da en levar á linguaxe ao estremo da súa medida, e que potencialmente fuga a Historia. Velaí a escritura de Alberto como abertura máxima ao porvir, posibilidade que trata co im-posible. Pois repetimos, do que se trata sempre dende Dante pasando por Pilar Beiro e Alberto Lema... é da VIDA NOVA.

plan de fuga - estaleiro editora - alberto lema - 2007

con maria,isaac e alberto...

]]> http://www.redesescarlata.org/be/index.php?p=675&c=1 2008-06-21T03:53:03 Elisa (mailto:) Xeral ICH LIEBE DICH Escribir en feminino facendo das tripas voz. O que precisamos son corpos políticos, semióticos. E hai que dicir que , cando a escritura en feminino amosa as súas tripas na pel dun texto, tinxe os signos dunha proliferación de sentido que os pon ó bordo da non significación: a linguaxe ... ICH LIEBE DICH
Escribir en feminino facendo das tripas voz.

O que precisamos son corpos políticos, semióticos.

E hai que dicir que , cando a escritura en feminino amosa as súas tripas na pel dun texto, tinxe os signos dunha proliferación de sentido que os pon ó bordo da non significación: a linguaxe masculina é así seducida, e o lector tamén será seducido por esta escrita en feminino que declina o texto en signos poéticos, en signos sen significado lexitimado.

Amelia Gamoneda Lanza.

Pasei boa parte do meu horario escolar de pé, contra a parede. A mestra chamábame, con razón, “lengua de trapo viejo” Un día, mareeime, os meus ósos de ave bateron co chan: un golpe de Fortuna!
Como abelorios que se deixan caer: Música Abandonei esa parede para sempre. Fun moi feliz!

Si do que se trata non é xa unicamente do “sentido” da Historia, senón do sentido en xeral, e ante todo do sentido da existencia como resultado da trama tecida pola tradición e encarnada na linguaxe. A realidade vai producirse no depósito sempre revisable, dos signos por unha ilimitada comunidade de escritas, de corpos políticos semióticos.

(Escribín este poema nun código máis combativo, facendo
uso da parodia
para inutilizar algunhas interfaces de aprendizaxe e pensando
no Dante
da VIDA NOVA)

DOCUMENTAL - Marabillosa de-construcción dos verros de Ayax, do choromiqueo do falologocentresmo, que de cando en vez deixa as armas nucleares para supostamente devir humano. Toda unha enumeración forte de preguntas que diseminan as respostas no mesmo tecido onde Pilar fai do seu corpo un ocorrer rúmiante, pois o que aquí se pon en xogo(Zas! ...Oh, my god! Bingo! Cantaron liña.) é a linguaxe por vir.

ESCRITA TRASMODERNA. Que fai das tripas voz e que nesta operación perceptiva, é quén xa na escola de sentir o como de que lle medren as barbas a Rosalia.

Estás aí, coma conmocionada, con ganas de lle dicir eso que nunca dirás. Rumias a primeira vez que eses teus ollos se fixeron prado, para a auga e para a luz. Pronuncias unha frase con toda a sintaxe dislocada. Tanxes un órgano ignoto co seu ritmo sanguíneo, particular e celular. Víscera prelingüística que te acompaña mentres le temp s’en va.
E aí fica a frase, aboiando (aire no aire). A carne fíxose verbo e ten agora ao logos collido polo pescozo (o pescozo do paxaro louco) que aquí mesmo, incómodo e frenético, espernexa.

O asunto sería en palabras de Raída non tratar de expresar nada senón limitarse a morder, escribir é o meu xeito de morder, pero tamén expresar, cando menos ao longo dun paseo con Judith pola praia de Carnota o enunciado AMOTE, a partires de aquí o proceso de-constructivo cesa, pois xa só resta a pel, os labios que din fora da lei.
A pantasma deslocalizada, que xa non só percorre Europa senón o orbe postindustrial, corpo político semiótico.Fora da lei quedamos.





]]> http://www.redesescarlata.org/be/index.php?p=674&c=1 2008-06-05T05:21:51 Elisa (mailto:) Xeral De feito, non se trata de "redes globais de cambios instrumentais" senón de redes de corporacións específicas, de bloques de poder, de estados que "conectan e desconectan" individuos, grupos, rexións e países moi especificos (e non individuos nin países ó chou, etc. caracterizados todos pola preocupación polo "Eu", mais sendo ...


De feito, non se trata de "redes globais de cambios instrumentais" senón de redes de corporacións específicas, de bloques de poder, de estados que "conectan e desconectan" individuos, grupos, rexións e países moi especificos (e non individuos nin países ó chou, etc. caracterizados todos pola preocupación polo "Eu", mais sendo tamén xente pobre e traballadora, países do teceiro mundo, mulleres).]]> http://www.redesescarlata.org/be/index.php?p=672&c=1 2008-06-01T04:49:51 Fėlles des Sables (mailto:) Xeral - Os prezos son cousa de numeroloxia estatica? ou, de numeroloxia monadica? Inqueriu o pe de Aquileus ao ouvido da tartaruga. - O prezos son cousa da usura! Repostou adormiñada a aleta esquerda da tartaruga. Escolio Sabado, dor de figado.
Inqueriu o pe de Aquileus ao ouvido da tartaruga.

- O prezos son cousa da usura!

Repostou adormiñada a aleta esquerda da tartaruga.

Escolio

Sabado, dor de figado.


]]> http://www.redesescarlata.org/be/index.php?p=671&c=1 2008-06-01T04:44:58 Fėlles des Sables (mailto:) Xeral




]]> http://www.redesescarlata.org/be/index.php?p=670&c=1 2008-05-31T04:58:35 Elisa (mailto:) Xeral Repetimos unha vez máis, aquí o importante é o corte-cruzamento, que non se pode representar como tal, pero que, cando menos, vai segregar toda unha pantasmática das orixes. A pura autorreferencia creadora é insostible para a aprehensión da existencia ordinaria. cororario con Félix



Repetimos unha vez máis, aquí o importante é o corte-cruzamento, que non se pode representar como tal, pero que, cando menos, vai segregar toda unha pantasmática das orixes. A pura autorreferencia creadora é insostible para a aprehensión da existencia ordinaria.

cororario
con Félix]]> http://www.redesescarlata.org/be/index.php?p=669&c=1 2008-05-26T05:35:16 Elisa (mailto:) Xeral ]]> http://www.redesescarlata.org/be/index.php?p=668&c=1 2008-05-24T04:32:16 Elisa (mailto:) Xeral Teño entendido que encallaron estes días unha balea grande e outros cetáceos máis cativos na costa de Oia, entre cabo Silleiro e a praia do Fedorento, na Guarda. Din os xornais que están levando estes animais (seguramente Tragsa) para seren ininerados en Cerceda. O becho maior en volume parece que ...
Teño entendido que encallaron estes días unha balea grande e outros cetáceos máis cativos na costa de Oia, entre cabo Silleiro e a praia do Fedorento, na Guarda. Din os xornais que están levando estes animais (seguramente Tragsa) para seren ininerados en Cerceda. O becho maior en volume parece que esta mau de mover e non sei se o evacuarán ou xa evacuaron por vía marítima.
Todo o mundo está de acordo en que é normal retirar os animais mortos do monte ou da costa e facelos desaparecer por cremación. Eu discrepo, polo que me vexo en minoría.
Penso que os cadáveres dos mamíferos mariños deberían ficar onde os botou o mar para alí podreceren. Cada cadaver é unha fonte e unha explosión gozosa de biodiversidade. Debemos entender as preas ou cadáveres de animais como teatro de nacemento, reprodución e morte de milleiros de individuos vivos e centos de especies que grazas a descomposición orgánica multiplican os seus sistemas orgánicos. Ver a putrefacción como algo maldito e indesexábel non é unha actitude ecoloxista.
Os cetáceos varados na costa deberían ficar alí e culminar o seu proceso de descomposición no mesmo sitio no que foron botados en seco. Este e os seus fillos microscópicos ou maiores darían conta das partes mergulladas do animal en tanto que outras entidades vivas de respiración aérea favoreceríanse das zonas corporais que emerxeron. En todo caso, e de non ser aceptados os cadáveres pola veciñanza humana, pensamos que o seu destino alternativo debera ser a rede de pudrideiros do monte galego que non existe como existe en Asturias e noutras comunidades de España e de Europa. Constitúe un grave atentado ecolóxico substraerlle á Natureza o acontecemento colosal e farturento dunha comprida balea defunta.
Nunha prosa célebre (pola simpática) Dieste conta o caso dunha balea encallada nos Lombos do Ulla ou así e de como os de Rianxo e os de Carril desputaron pola titularidade do corpo do cetáceo. A min gostaríame mirar os de Oia e os ecoloxistas e toda a cidadanía, como se di agora nos círculos do poder autonómico, unidos para impedir que a balea ou baleas sexan levadas da nosas costas a fin de que o lume as reduza a cinsas. Charles Baudelaire escribiu un día un poderoso poema en homenaxe á beleza dun corpo de animal putrefacto que Lois Tobío verqueu ao galego co título de A prea. O poema podería recollerse no cartel dunha campaña, hoxe impensábel, en defensa da carroña, da carniza, da presa, dos cadáveres en descomposición como centros de vida que deben ser protexidos.
A balea é un animal (non sei por que) moi solicitado pola nova poesía galega. Supoño que as e os poetas (moitos) que procuran a balea como símbolo ou metáfora ou referencia faranno pensando en baleas vidas. Algún día, espero, á sombra de Baudelaire xurdirá unha poética das baleas mortas, máis dialéctica e menos soñadora.
Para min, a máis relembrada bas baleas literarias non é Moby Dick senón a que encallou nas ribeiras do Miño ao seu paso por Ourense segundo relataba La Región o Día de Inocentes de 1947.
X.l.Mendez Ferrin.
]]>