Noticia, as historias sempre son contos entre perruquerías.
Cuasi – noticia, A (H)istoria sera logo así a grande perruquería?
Noticia, as tres amigas saben ben da importancia do por-vir.

Informativo

ao tempo
adiantouse a tartaruga a lle preguntar a lebre
ao tempo
adiantouse a lebre a lle preguntar a tartaruga
ao tempo
a ouriza non paraba de repetir estou aqui! estou aquí!
ao tempo, dixeron as tres de vez por todas partes, que é o que ven na historia que se conta nos intermedios?

Nota:
Quizás só cando casa a clase traballadora recibe na casa a perruqueir*, en todo caso as perruquerías non e si son lugares onde atopar a información precisa para desmontar o cotarro das velocidades.

Historias trata de producir un traballo que fale aquí das relacións am* escrav* e os seus desbordamentos.

con sara que tirou esta magnifica imaxe da felicidade contra usura.

a eiruga - podemos afirmar que calquera cativerio e virtual. potencia do pensamento.
e tamén tresmil tristes tigres vivían nun tigral.
máis folga.

con andrea.

tres tristes tigres vivían nun tigral.

Cos mellores desexos dunha greve ilimitada para o 2010

Contan que chegado o tempo das granadas ela deixaba medrar as unllas das súas mans.
O obrar así de v. con respecto ao crecemento das súas unllas o podemos entender cércano a un acto da intelixencia que repartía e reintroducía á moza no propio da propia duración do facerse a granada na súa cabeza.
O uso que do seu propio corpo fai v. o pensamos cércano a unha amizade que dadas as nosas conversacións nas últimas semanas incide de orde estraña na pacificación dos nosos encontros a saída do cinematógrafo.

Nihil est sine ratione
Derrida e o costelar orixinario do amar.

I wanted to use a decision as my instrument.

Roberto would record the concert and when the audience clap
he will press play at the recorded file.

I do not want to be subjected by aesthetic judgments (this
sound has better quality than this other sound).
I would rather do something that helps us to challenge what
my notion
of aesthetics is. I also want to challenge the framework
whithin which we work.
Many musicians are so obsessed by the way they deal with
their instrument.
this works as a way of reinforcing our role as musicians,
author, individual,
rather than bring ourselves closer to the audience.

Free improvisation:
to what extent are we free when improvise?
to what extent we improvise when we play in concerts or in
festivals?
This freedom and this improvisation is determined by the
framework or context whithin which we work.
Why do we accept the limitations of the framework?
If improvisation is succesful it should devour its own
limitions.
I want to be there with the rest of the audience
hearing, seeing, being present at that time and that place.
the same as the rest, I might have a priviledge knowledge,
but this
can also be work as a way to challenge the framework and to
question what artistic production is.


It was the hardest concert that I have ever been involve, it
created a very
different perception of time, extremely slow!!!

But afterwards and I can say that something happened, I am
still trying to figure out what that was for.
Keith Rowe talked about slow burning and fast burning
politics within music.
slow burning=AMM
fast burning=Cardew's Peoples Liberation Music


I hope that by my difficulties to undestand what happenned
this concert falls into the first category.

Response by Keith:

He found it authoritative, like hostage taking, like "look
at me, I am the artist"
Venues have doors, and I am not interested in reaffirming
anybodies taste or pleasure.
How is it that somebody who makes this sounds which for most
of the society might
be alienating, then says that what I have done is
alianating? for whom and by whom?
What is the limitations of that freedom that free
improvisation tries to promote?
In a concert situation what the aspects that are not usually
question?
and which ones are question? again we get back to
aesthetics,
this aesthetics are subject to trends and individual tastes

Conventions accepted through repetions and habits.
What does it mean to play with somebody else?
somebody who does not ask you what you are going to play?
or how should we do this together?
as Keith Rowe mentions when talking about AMM, if you do
something
and I don't like it, is my problem.
This time it apparetly it was my authoritative problem?
What is it that it makes me authoritative? The execution of
the freedom that the freedom of improvisation promisses?

When Improvisation becomes closer to politcs:
social relations involving authority or power

There is always going to be power relations (Foucault),
the question is to make them apparent and to question them
and to challenge it practically, how?
that is a key question!

Quixen usar unha decisión como instrumento.

Roberto gravaría o concerto e cando o público aplaudise pulsaría o play ao arquivo gravado.

Non quero ser suxeito a xuízos estéticos (este son é de mellor calidade que aquel outro).
Preferiría facer algo quen os axudase a cuestionar a miña noción da estética. Tamén quero cuestionar o marco no cal traballamos.
Moitos músicos están tan obsesionados co modo con que traballan co seu instrumento.
Esto é unha maneira de potenciar o noso rol como músicos,
autor, individual,
más que para acercarnos ó público.
Improvisación libre:
¿En qué medida somos libres cando improvisamos?
¿En qué medida improvisamos cando tocamos en concertos ou
festivais?
Esta liberdade e esta improvisación ven determinada polo
marco ou contexto no cal traballamos.
¿Por qué aceptamos as limitacións do contexto?
Se a improvisación ten éxito debería devorar as súas
limitacións.
Quero estar alí co resto do público,
escoitando, mirando, estando presente nese momento e nese lugar.
Igual que os demais, eu pode que teña coñecementos privilexiados,
pero isto
tamén pode ser unha maneira de cuestionar o marco e de
cuestionar qué é a producción artística.

Foi o concerto máis duro no que estiven presente,
creou unha
percepción do tempo moi distinta, extremadamente lenta!!!

Pero despois algo pasou, e todavía
estou tentando de dilucidar para qué era.
Keith Rowe falou sobre combustión lenta e combustión rápida
e política e máis música.
Combustión lenta=AMM
Combustión rápida=Música para a liberación dos pobos de Cardew.

Espero que, por mis dificultades en entender este concerto,
estea dentro da primeira categoría.

Resposta de Keith:

Atopouno autoritario, como unha toma de reféns, como “mírame,
eu son o artista”
Os lugares teñen portas, e eu non estou interesado en reafirmar
o gusto ou pracer de ninguén.
¿Cómo se comprende que alguén que fai estes sons, que para
a maioría da sociedade parecerían
alienantes, entón di que o que fixen eu
é alienante? ¿para quén e por quenes?
¿Cales son as limitacións da liberdade que a libre
improvisación intenta promover?
Na situación dun concerto, ¿qué aspectos son menos
preguntados?
¿E cales son preguntados? Outra vez de volta coa
estética.
Esta estética está suxeita a tendencias e a gustos individuais.

Convencionalismos aceptados a través de repeticións e hábitos.
¿Qué supón tocar con alguén máis?
¿Alguén que non che preguntas que vas tocar?
¿Ou como facemos isto xuntos?
Como di Keith Rowe cando fala de AMM, se ti fas
algo,
e non gusto diso, é o meu problema.
¿Entón desta vez parece que foi o meu problema de autoritarismo?
¿Qué me fai autoritario?¿A realización da liberdade que a liberdade da
improvisación promete?

Cando a Improvisación se acerca á política:
relacións sociais que ateñen á autoridade ou ó poder.


Sempre haberá relacións de poder (Foucault),
o asunto é facelas aparentes e cuestionalas
e contradecilas na práctica, ¿cómo?
Isa e a cuestión fundamental!