Onde non acontece ||
Esquezamos eses homes que estouparon |
en mil anacos, | ese neno tremoroso
baixo o brazo morto | de seu pai,
| os ollos inservibles ante o xemer gris-morto
| das balas.
| Esquezámo-la ferida da terra, |
o neno que non chora, | a noite atravesada
por un berro. | Esquezamos
á nai morta, | o amencer que non veremos.
| Esquezámo-la gorxa sen alimento,
| as moscas, as ratas, |
os vertedoiros de lixo, as escolas. |
Esquezámo-la boca sen dentes, | o
aire pechado coma cemento, | a rabia, |
os pés para que vos quero, a casa, |
o camiño da infancia, a patria, a terra, |
o non saber ata cando, o medo a durmir, |
os cartóns, | o Nadal sen luces, os
misiles, a ignorancia, | o pó do camiño,
| o frío, |
os buratos, | o regreso. |
Esquezamos, | porque o olvido é o
lugar | onde non acontece. |
Esquezamos que cada día ó espertar |
Os nosos pés érguense |
sobre un millón de mortos |